Geçen hafta çok sevdiğim bir büyüğüm, mahallenin önde gelenlerinden, Samsun Araştırma Hastanesi’ne 95 yaşındaki annesini Acil’e götürdü.
Buraya kadar her şey gayet normal.
Fakat; Araştırma Hastanesi’nin Acil’i ana baba günü.
Acil’de kim ne yapıyor ne yapamıyor, ne oluyor? bir bilen yok.
Bir kargaşa bir kızılca kıyamet yaşanıyor evlere şenlik.
*
Bunu gören ve anlatan hasta yakını ‘oruçlu oruçlu hastanede ve Annemin başında ne çektiğimi ne yaşadığımı sadece ben bilirim. Kim buna el atacaksa atsın. Bizi ve Samsun halkını bu çileden kurtarsın. Bu yaraya parmak basın. Ramazan Ayı’nda bu yaşananları bize reva gösterenlere hakkımı helal etmiyorum. Yazık hem de bu çağda çok yazık, günahtır. İnanamadım. Yakıştıramadım’ diye konuştu.
*
Daha sonra ne mi oldu?
95 yaşındaki hasta olan teyzeyi üç gün müşahede altında Acil Serviste sedyede tuttuktan sonra; Göğüs Hastanesine sevk ettiler.
Hasta yakınlarına yapılan açıklama ise; ‘hastanede yoğun bakımda yer yok.’ Oldu.
Üç gün sedyede bekleyen hastayı ne servise ne de yoğun bakıma alamadı hastane yönetimi.
Yazık!
Hasta yakınlarının bu durumu bana anlatırken ki, mahcubiyetlerini anlatamam.
Utanması gereken onlar değil elbette.
*
Pırıl pırıl okumuş, yıllarını devlete vermiş, önemli görevlerde bulunmuş bir hasta yakınının devletten beklediği tek şey; ‘Yanımızda olmaları gerekirdi. Olamadılar. Ya annemize o sedyede orada Allah göstermesin bir şey olsaydı? Bunun vebalini kim nasıl çekecekti? Hakkımı, hakkımızı helal etmiyoruz.’
*
Bu arada yine aynı gün hastaneye yatan Samsun’un önde gelen müteahhitlerinden birinin babası da üç gün boyunca hastanede sedyede beklemiş.
95 Yaşındaki hasta Teyze sevk olduğunda bile bu müteahhidin babası hala hastanede yatıyordu.
El insaf!
*
Düşünür Albert Camus, aynen şöyle diyor.
‘Bir ülkeyi tanımak istiyorsanız, insanların nasıl öldüğüne bakarak görebilirsiniz’
Araştırma Hastanesinin Aciline acil önlem şart.
Yetkililerin, bu soruna el atmalarını ivedilikle diliyor ve bekliyorum.
Umarım; buradan, köşemden sorunun çözüldüğünü yazmak dileğiyle…
