Kırmızı-beyazlılar bu hafta nihayet galip geldi.
Şeytanın bacağını kırdı.
Ancak; Samsunspor’da erime sürüyor.
Takım hem içerden hem oyunculardan hem yönetimden hem de başkan tarafından adeta eriyor.
Eritiliyor!
Tam her şey süt liman, ‘Avrupa tamam’ derken boş boğazın biri tüm tertemiz sayfayı karalıyor, yolundaki treni rayından çıkarıyor…
Buna, amatör takımda bile rastlamazsınız.
Adama sorar taraftar; ‘siz ne yapıyorsunuz, kendinizde misiniz?’ Diye.
Kim ne yaparsa yapsın yanına kar kalıyor.
Yani; ‘ben yaptım oldu!’ diyor.
Mantalite maalesef bu.
Bu kadar vurdumduymazlık olmaz.
*
Gelelim Samsunspor'a.
Son dört müsabakada sıfır çekse de, kaybetse de Samsunspor, 32 müsabakada topladığı 54 puan alkışa değer.
Bu işin iyi yanı.
Beş altı hafta öncesinden ‘bu takımda rehavete yer yok!’ diye yazan biri olarak; takımdaki düşüşü herkes gibi gören ender yazarlardan biriydim.
Takım bangır bangır haykırıyordu bu akıl almaz düşüşü.
Bir de buna yöneticilerin ‘abuk subuk’ beyanatları eklenince ortaya çıkan eser yönetimin eseri oldu.
Samsunspor ne yaptı?
Ne oynadı?
Tartışılır…
Herkesin kendine çeki düzen verme vakti geldi de geçiyor bile.
Bodrum maçında sahada mücadele olsa da, takım yine sönüktü.
O eski takımdan eser yoktu.
Her şeye rağmen alınan üç puan altın değerinde.
Avrupa hayalleri ve umutlar yeniden yeşerdi diyebiliriz.
Samsunspor'un kalan dört müsabakası var.
Bir hafta da ‘Bay’ geçecek Samsunspor.
İşi sıkı ve ciddi tutmak gerekiyor.
Yoksa; Avrupa hayal olur.
Endişelerim var takım için.
Ligi şimdiden bitiren ve tatil modunda olan oyuncuları görüyorum.
*
Bilmeyenler için, hem yönetim hem başkan hem de futbolcular için hatırlatıyorum;
‘Burası, Samsunspor!’
Burası, bir ülkenin küllerinden doğduğu, meşalenin, ilk kıvılcımının, ilk ateşinin yakıldığı yer.
‘Burası, Samsunspor!’
Burası, Atatürklü armanın tek temsil edildiği Süper Lig Kulübü.
‘Burası Samsunspor!’
Burası, 20 Ocak 1989 Kırmızı beyaza siyahın eklendiği yer.
‘Burası Samsunspor!’
