Avrupa fatihi Samsunspor, İstanbul deplasmanında Fatih Karagümrük karşısında golsüz berabere kaldı.
Üsküp’te ki maçın ilk on birinden farklı olarak izinli olan Ncham’ın yerine bir tek Celil sahadaydı.
Henüz 4. Dakika da, Ndiaye’nin pasında topa isabetli vurabilseydi Holse, Samsunspor maça golle başlayabilirdi.
Bu pozisyon devrenin ilk ve tek pozisyonuydu.
Karagümrük ligin dibinde can çekişiyor.
İmkan olsa kazandıkları her maçtan altı puan talepleri olacak!
Durumları o kadar feci halde.
Larson ile iki kez, bir de Daniele olmak üzere tam üç kez golle burun buruna geldiler.
Kaleci Okan üç muhteşem kurtarış yaparak takımını oyunda tutmuş, sen hala ayağına gelen her topta 10, 20, 30 pas yapıyorsun ama sonuçlandıramıyorsun.
Kaleye şutun yok.
Tek bir korner, tek bir isabetli serbest vuruş kullanmamışsın.
Topa sahip olma oranın yüzde 71 olsa ne olur, olmazsa ne olur?
Buna bizim köyde “Al gülüm, ver gülüm” derler.
Koskoca 45 dakika böyle tamamlandı.
Farklı bir ikinci yarı olur takım bir geri dönüş hikâyesi yazar diye düşündük, ama yanıldık.
Bol yan pas, düşük tempo oyun, rakip kaleciyi sıkıntıya sokup, yormayıp üzmeme çabaları devam etti.
Okan farklıydı.
İki önemli kurtarışa daha imza attı.
Maçın tartışılmaz yıldızı idi.
Okan takımının damarlarına kan pompaladı.
Hep derler ya, “iyi bir kaleci eşittir bir puan” diye.
Öyleydi.
Helal olsun.
Yahu düşünebiliyor musunuz?
O net beş pozisyonun biri gol olsa Samsun’a eli boş dönülecek.
Küme düşme çırpınışları gösteren bir takıma karşı kaybederek milleti kendimize kıçıyla güldürecektik.
Fink’in 75. Dakikadan sonra oyuna yaptığı dokunuşlardan da fayda gelmedi.
Kurtarıcı diye sahaya sürülen Marius, Yalçın ve Tavsan “gelen gideni aratır” cinsten bir oyun sergilediler.
Yedek kulüben kadar güçlüsündür.
Görünen tam da budur.
Sonuç olarak, kazanması gereken bir maçı kazanamadı Samsunspor.
Üretim de sıkıntı yaşanıyor.
Her maç böyle. Ne pozisyon, ne şut, ne de gol.
Karşılığında ligde sayılı günler yaşayan rakipten alınan tek puan.
Sevinelim mi, üzülelim mi?
Buna siz karar verin.
